نمىكردند ، كه چه بسا خود عليه آن موضع مىگرفتند . گفتگوى آن حضرت با يكى از يارانش در اين زمينه مؤيد اين معنا است . سَدير صيرفى مىگويد : بر امام صادق عليه السلام وارد شدم و به آن حضرت عرض كردم : - خداى را چه نشسته‌ايد ! - چه شده سدير ؟ - از فزونى دوستان ، شيعيان و يارانتان مىگويم . سوگند به خدا اگر امير مؤمنان عليه السلام به اندازه شما پيرو ، ياور و دوستدار داشت ، دو قبيله تيم و عدى به خلافت طمع نمىورزيدند . - فكر مىكنى ( ياران و شيعيان ما ) چند نفر باشند ؟ - يكصد هزار نفر . - يكصد هزار نفر ! ؟ - بلى و ( شايد ) دويست هزار نفر . - دويست هزار نفر ! ؟ - آرى و ( شايد ) نيمى از جهان ( اسلام ) . امام عليه السلام ساكت شد . سپس فرمود : آيا امكان دارد با من تا يَنْبُع بيايى ؟ « 1 » عرض كردم بلى . همراه امام رهسپار يَنْبُع شديم . . . در آنجا پسر بچه‌اى گلّه بز را مىچرانيد . امام صادق عليه السلام به گلّه نگريست و خطاب به من فرمود : سوگند به خدا اى سَدير اگر تعداد پيروان من به اندازه اين بزها بود بر جاى نمىنشستم . من بزها را شمارش كردم . تعدادشان هفده رأس بود . « 2 » برخوردار نبودن امام صادق از حمايت جدّى مردم به منظور تشكيل حكومت اسلامى به مردم عادى محدود نمىشود بلكه حتى علويان نيز كه شناخت بيشترى از آن حضرت و شايستگىاش براى خلافت داشتند ، بجز زيد بن على و تعداد اندكى ديگر ، او

--> ( 1 ) - ينبع ، نام محلى است بر سر راه مدينه به مكه كه داراى چشمه‌هاى آب ، زمين‌هاى مزروعى و نخلستان‌هاى فراوان بود ( معجم البلدان ، ج 5 ، ص 450 ) . ( 2 ) - كافى ، ج 2 ، ص 242 .